Skarga kasacyjna na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie odpowiedzialności spadkobiercy za zaległości podatkowe spadkodawcy
Uzasadnienie strona 2/16

- pominął art. 98 § 1 w związku z art. 1034 § 1 zd. pierwsze k.c., nie dostrzegając, że spadkobiercy ponoszą solidarną odpowiedzialność za długi spadkowe do chwili działu spadku, co nie nastąpiło przed wydaniem decyzji ostatecznej. Tym samym organ podatkowy miał obowiązek wydania jednej decyzji wobec wszystkich spadkobierców i obciążenia ich solidarną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spadkodawcy,

- decyzja ostateczna została wydana z naruszeniem art. 70 ordynacji podatkowej poprzez jego błędne zastosowanie do oceny skutków przedawnienia, które miało miejsce przed 1 stycznia 1998 r., tj. w czasie, gdy obowiązywały przepisy ustawy z 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm.). Naruszenie art. 70 § 4 ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r.) związane było zdaniem autora wniosku z tym, że organ nie wykazał, iż wystąpiły obie przesłanki konieczne do przerwania biegu terminu przedawnienia zaległości podatkowych, czyli zastosowanie środka egzekucyjnego oraz zawiadomienie podatnika o tej czynności.

Zdaniem skarżącego, decyzja ostateczna z 8 czerwca 2005 r. została wydana z rażącym naruszeniem przepisów zarówno postępowania jak i przepisów prawa materialnego, tj.: art. 210 § 1 pkt 4 w zw. z § 4 oraz w zw. z art. 98 § 1, § 2 pkt 1, 2, 6 i 7 ordynacji podatkowej, art. 99 w zw. z art. 68 § 1 oraz art. 4 ordynacji podatkowej, art. 98 § 2 pkt 1 i 2 ordynacji podatkowej, a także art. 70 ordynacji podatkowej oraz art. 70 § 4 ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r.) w zw. z art. 20 ustawy z 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 169, poz. 1387).

Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej organ podatkowy wskazał, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka rażącego naruszenia prawa. Przedstawił przy tym rozważania na temat charakteru rażącego naruszenia prawa. Dodał, że w ramach postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, nie rozpoznaje się sprawy tak, jak w postępowaniu zwykłym. Obowiązkiem organu było zatem w sprawie niniejszej zbadanie, czy decyzja ostateczna zawierała wady kwalifikowane, wymienione w art. 247 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej.

Wskazał, iż podnoszone przez skarżącego argumenty, sprowadzają się do odmiennej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie od tej, której dokonał Naczelnik US.

Podniósł również, że ustalenia w przedmiocie przedawnienia zaległości podatkowych należą do sfery ustaleń faktycznych.

Strona 2/16
Inne orzeczenia o symbolu:
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Inne orzeczenia z hasłem:
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Inne orzeczenia sądu:
Naczelny Sąd Administracyjny
Inne orzeczenia ze skargą na:
Dyrektor Izby Skarbowej