Uzasadnienie strona 5/5

Nie wykazały zwłaszcza, że ujawnione okoliczności są istotne dla sprawy, a powstały na ich tle nowy, domniemany stan faktyczny istniał w dniu wydawania decyzji dotychczasowych. Hipotetyczna sytuacja skonstruowana przez organy celne na podstawie faktów zaistniałych przed lub po dokonaniu odprawy celnej też przyjęta została z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów /art. 80 Kpa/. ponieważ pomijała fakt dokonania krajowego obrotu towarowego umożliwiającego skoncentrowanie części samochodowych w jednym ręku w celu złożenia pojazdu dopiero po odprawie celnej.

W konsekwencji organy celne nie wskazując materialnych i formalnych podstaw prawnych takiego rozstrzygnięcia skierowały nową decyzję w sprawie sprowadzenia z zagranicy w listopadzie 1995 r. samochodu osobowego do obydwu podmiotów sprowadzających wówczas części samochodowe.

Organy przyjęły zatem zgodnie ze stanem rzeczywistym, iż w sprawie występowały dwa odrębne podmioty dokonujące obrotu towarowego z zagranicą, lecz zarazem uznały niezgodnie ze stanem rzeczywistym, że każdy z nich sprowadzał z zagranicy ten sam przedmiot. W związku z tym dla każdego z nich przedmiot ten został w całości oclony. co oznaczało zobowiązanie do uiszczenia należności celnych za wyrób kompletny przez każdy podmiot sprowadzający bezpośrednio tylko część tego wyrobu.

Wszystkie wymienione uchybienia a więc bezpodstawne pominięcie unormowań art. 2 pkt 6 prawa celnego. mające swe źródło w naruszeniu art. 7, art. 75 par. 1. art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa zaważyły na wyniku sprawy, gdyż w ich rezultacie organy mylnie uznały, na podstawie niepełnego materiału dowodowego. rozważonego w sposób niewyczerpujący, istnienie przyczyn uzasadniających wznowienie postępowania i w tych okolicznościach umotywowały decyzje sprzecznie z wymogami art. 107 par. 3 Kpa. Spowodowało to wydanie orzeczenia z obrazą art. 149 par. 2 Kpa i w związku z tym niedopuszczalnego naruszenia dyspozycji art. 151 Kpa.

Wadliwa ocena podstaw wznowienia postępowania zwalniała sąd z obowiązku badania legalności rozstrzygnięcia merytorycznego.

W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja, podobnie jak decyzja ją poprzedzająca podlega uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o NSA.

Strona 5/5