Sprawa ze skargi na decyzję SKO w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r.
Uzasadnienie strona 7/7

W orzecznictwie wskazuje się również, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego. Jednakże wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji, a to znaczy, iż z reguły jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Nie będzie zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu (por wyroki NSA z 8 grudnia 2005 r., II FSK 27/05, z dnia 15 lipca 2009 r., I FSK 731/08). Sankcję nieważności może pociągać tylko takie naruszenie norm postępowania, które wprost godzi w samą decyzję, nie zaś naruszenie przepisów, które może, lecz nie musi mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Jeszcze raz należy podkreślić, że postępowanie szczególne, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, nie jest postępowaniem o charakterze merytorycznym, zmierzającym do ustalenia okoliczności sprawy i nie ma w nim miejsca na weryfikowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ.

Przenosząc powyższe uwagi teoretyczne na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie przesłanki z art. 247 § 1 pkt 3 O.p., nie zostały spełnione.

Kolegium, nie stwierdziło podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji własnej wydanej w trybie nadzwyczajnym, zasadnie wskazując na przepisy art. 127 i art. 128 O.p. i nie dopatrując się rażącego naruszenia prawa w rozumieniu wyżej wskazanym oraz akcentując, że spółka sama we wniosku nie podała na czym rażące naruszenie prawa w decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej miałoby polegać. Prawidłowo również organ I instancji zauważył, że merytoryczne rozstrzygnięcie kwestii opodatkowania posiadanych nieruchomości w 2010 r. nie mogło już nastąpić z uwagi na upływ okresu przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. Rozpatrując odwołanie od decyzji z dnia 17 grudnia 2021 r. Kolegium zasadnie również podkreśliło, że z uwagi na przebieg postępowania, zainicjowanego wnioskiem spółki z 10 listopada 2021 r., w sprawie rozpoznaniu pozostawało wyłącznie to, czy przy wydaniu decyzji z dnia 2 września 2021 r. o odmowie stwierdzenia nieważności istniały jakiekolwiek przesłanki określone w art. 247 § 1 O.p. Organ w zaskarżonej decyzji, nie stwierdził żadnej z przesłanek stwierdzenia nieważności, w tym rażącego naruszenia prawa. Kolegium wskazało, że decyzja z dnia 2 września 2022 r. została wydana w związku z wnioskiem spółki o stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowej. W podstawie prawnej wskazano właściwe przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji. Kolegium prawidłowo też odniosło się do zarzutów odwołania, zasadnie wskazując, że dotyczą kwestii merytorycznych, które w tym postępowaniu nie podlegają badaniu.

Reasumując, uznać należy, że w badanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji organu II instancji, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Podniesione w skardze zarzuty odnoszące się do ustaleń mających znaczenie przy wymiarze podatku nie mają związku nie tylko z treścią decyzji z 2 marca 2022 r., ale również z treścią decyzji z 2 września 2021 r.

Z tych też względów oddalono skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarga rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., na wniosek skarżącej i wobec barku żądania przeprowadzenia rozprawy przez pozostałe strony.

Strona 7/7